Z lěsnym dundakom lěsy, pola abo łuki přeměrić njeje nihdy wostudłe. Wón znaje lišče jamy a druhe zwěrjace chowanki a wě, hdźe najwjetše karpy płuwaja. Samo wudru je hižo wuhladał, hačrunjež je to rědke zbožo. Doma pak plahuje bažanty a hoji schorjene ptački.
Z dalokowidom, lupu a fotoaparatom je sej Syman Šołta přirodu kołowokoło domjaceho Róžanta wotkrył. W 20 kapitlach móža młodźi čitarjo wot 8 lět z nim na hońtwu hić, za slědami mamutow pytać abo napjate ptače boje před woknom wobkedźbować.
Dožiwjenja, kotrež młody awtor z lochkim pjerom rysuje, putaja młodych ale tež staršich čitarjow a wabja na wuprawu do domjaceje přirody.

Čitanski wurězk z kapitla: Smjeć so kaž Hemingway

Při naju rozmołwje njeběch na swoju wudu kedźbował a nětko so dohladach, zo něšto za kótwičku ćahaše. Zawěsće bě to ryba, ale kotra, to njespóznach. Wobkedźbowach, kak so šnóra wudy we wodźe tam a sem hibaše. Popušćich šnóru, zo móhła so ryba prawje do kótwički zakusnyć. Naraz pak tak sylnje za šnóru torhny, zo mi wuda nimale z rukow wujědźe. Zawołach Chrystofa wo pomoc. Wón přiskoči, pohlada na šnóru mojeje wudy, kotraž přeco spěšnišo po wodźe zalětowaše, a praji, zo mam wudu raz njejapcy a z cyłej mocu k sebi sćahnyć, zo by so kótwička w rybje kruće zapójsła. Sćahnych wudu horje, a krótki wokomik móžach rybu na powjerchu wody widźeć. „Karp!“, kaž z jednoho erta wukřiknychmoj. Buch njeměrny. Nochcych karpa na žadyn pad zhubić a započach hnydom šnóru na wudu wić. Chrystof pak mje warnowaše: „Nječiń to! Popušć šnóru zaso, hewak so torhnje! Daj karpa tak dołho płuwać, doniž njeje mučny, a potom jeho deleka pod mostom z wody wućehnjemoj.“ Tola ja na njeho njeposkach. Bojach so, zo karp kótwičku zaso pušći a ćahnych šnóru dale z wody won. Běch sej wěsty, zo šnóra karpa wunjese, dokelž bě wosebje tołsta.