Dróha, kiž wjedźe na wyšinu Hórčan skały, pólko pódla njeje, dołha smuha wólšow a topołow při Klóšterskej wodźe, Kochec hórka, Róžeńčan hnadowna cyrkej, gmejnska wjes Worklecy – kaž z wulkim dalokowidom zhladuje Beno Pětška, wučer z Borkow, na swoje dźěćatstwo w Nowej Wjesce. Wě, što rěka přetrać wójnu. Na hnujace wašnje je zwoprawdźił swój plan, to wšo z dawno zašłeho časa napisać za tych, kiž wo tehdyšich lětach jenož mało wědźa. W swojej knize „Moje wójnske dźěćatstwo“ dopomni so na kónc wójny w ródnej wsy, na bjezstarostne dožiwjenja runje tak kaž na struchłe podawki w surowych wójnskich lětach. Před čitarjom nastawaja wobrazy wonych dźěćacych dnjow – čiste, jasne a realne. Kaž by je awtor hišće raz dožiwił a z nim čitar.

Čitanski wurězk

Wěrnosć po kapkach

Nan je doma. Ma dowol. Mój hólcaj so wjeselimoj, zo budźemoj z nim wonka hrać. Je tola jasne nazymske wjedro. Wón sej zawěsće něšto zajimawe wumysli. Ale nan nima chwile za naju. Za tři dny dyrbi zaso preč. A wšelake mužace dźěła su ležo wostali a dyrbja so najprjedy zrychtować.
K našemu mjerzanju so nan bóle wo dźowčičku Leńku stara hač wo naju. Ta je nětko skoro pjeć lět stara a wón je ju jeno jara zrědka widźał. Přeco zaso so dźiwa, kak je wona zboha přibywała a kak mudrje hižo rěči.
Ale nan naju cyle njezabudźe. Wot blidarja, hdźež je naš wozyčk reparować dał, je por kiješkow sobu přinjesł. Twarimy z nim zmijej. Za kóždeho jedyn. Na kóncu nimamy dosć šnóry. A prjedy hač sej tu wobstaramy, bjerje nam wětřik naše paranje za zło abo jemu so wostudźi dlěje na nas čakać, a wón so lehnje spać.
„Nětko to ničo wjace njebudźe!“, praji nan zrudny. „Ach, tak zlě to njeje“, měni Franc. „Budźemy zmija pušćeć, hdyž zaso přińdźeš. Wójny tla budźe skoro kónc, nic?“ A tón wojak-nan wotmołwi na to jenož: „Štó wě! Štó wě!“