Dotal trochu zastorčena wosobina serbskich kulturnych stawiznow so z nowej knihu Achima Brankačka »Intendant wjesołych serbskich wobličow« serbskemu čitarstwu zbliži: Jan Krawc (1902–1986). Muzisce nadarjeny hólc z Chelnjanskeje pjekarnje kubłaše so na šulach w Radworju, Budyšinje a w Praze, doniž so cyle z nutřkowneje zahoritosće a potrěbnosće, ale spočatnje přećiwo woli nana, dźiwadźelenju njepřiwobroći. W prěnich lětach skutkowaše daloko preč wot Serbow. Po nawróće z wójnskeje jatby po Druhej swětowej wójnje do Łužicy, da so z połnej paru do serbskeho kulturneho dźěła. Wujimki z nowin, listy a dźiwadłowe podłožki swědča wo powójnskej zahoritosći Krawca za wšo serbske a wosebje za dźiwadło, kotrehož wuwiće je wusko z jeho wosobinu zwjazane. Njezataji pak so tež tragika Krawcoweho wotchada ze Serbow, kiž bě sćěh ideologiskeho wumjetowanja. Fota a dokumenty skulojća wobraz wo tutym přewšo nadarjenym prěnim serbskim intendanće.