W lěće 2005 spjelni so za Achima Miča dołholětny són. Serbski alpinist dósta móžnosć sabatoweho lěta, w kotrymž poda so do dalokich krajow, zo by wšelake dyrdomdeje dožiwił a na wjerški wysokich horow zalězł. Nimo dźiwjeje krajiny Tienšana w Kirgizistanje zezna so z najwyšimi horami Nepala, poby w Patagoniskej a zalěze na Aconcagua, najwyšu horu Južneje Ameriki. Najwjetši zaćišć pak zawostajichu pola njeho bjezdwěla Gasherbrumy, swěćate hory w Pakistanje, hdźež poradźi so jemu jako prěnjemu Serbej na horu wyše 8000 m zalězć.
Hromadźe z Achimom Mičom móže so čitar na puć podać, strašne a wobkuzłace wokomiki dožiwić, wšelake kraje a kultury nazhonić a so z wosebitym swětom wysokohórskich krosnowarjow zeznać.

Čitanski wurězk

Rozsud so bliži. Je so moje wotbočenje k horje Aconcagua, chětro drohi permiso a k tomu transport z mulemi woprawdźe wudanił? Mój plan je chětro riskantny a tež tróšku błudny, jelizo so poradźi. W běhu dweju dnjow chcu wot cyle deleka hač horje na wjeršk a wróćo. Krótko do starta wupožču sej wot susoda hišće moškowy anorak. Tón je drje hižo stary, ale ćopły. Mój nachribjetnik waži něhdźe dwanaće kilow, a horjeka w lěhwje 1 mam tež hišće pjeć kilow.
W dźesaćich startuju w bazowym lěhwje Plaza de Mulas (4300 m). „Božo, prošu daj mi móc, wutrajnosć a strowosć. Zwarnuj mje před njezbožom a njewjedrom, a jeli je to twoja wola, tak daj, zo so wša moja próca z dobyćom wjerška mytuje!“ Z tutej modlitwu podam so na puć. Při tym myslu tež na doma. Hdyž so přichodny raz zawróću, póńdźe jenož hišće dele, domoj. Słónco měni z nami dźensa jara derje. Počasu wuslěkam sej wšo hač na spódnju košlu. Za połtřeća hodźiny sym w lěhwje 1 a namakam tam w skalnej škałbje tež wšón deponowany material. Tónkróć wjedźe mój puć přez zasněžene skłoniny, cyle hinak hač před někotrymi dnjemi, a po Tronadorje chodźu prěni raz tež zaso w ćežkich hórskich črijach. Kilopk a krosnowanske železa tónkróć sobu njebjeru. Nadźijomnje njebudu je trjebać. Přichodny wotrězk puća dźe dźensa wo wjele špatnišo hač před třomi dnjemi. Wuzwolu sej krótšu, nahlišu wariantu, ale dźensa njeje na puću přez lodowe pola na wysokosći 5100 metrow žadyn slěd widźeć. Tak kopolam so chětro mizerabelnje doprědka. Tajki kał, snadź by lěpje było, we wulkim wobkruhu naprawo wokoło hić.
Skónčnje, po sydom hodźinach, docpěju ze swojimi pjatnaće kilami w nachribjetniku druhi raz wulke lěhwo 2, Nido del Condor (5400 m). Chětro wučerpany natwarju sej w sněze swój stan. Kóždy pohib je napinacy, wosebje, hdyž so z čapnjenja zrunam, je mi čorne před wočomaj, tak zo so hnydom zaso walu. Haj, haj, ta wysokosć! Hišće słónčko wohrěwa a wětřik lědma duje. Wokoło šesćich ležu na swojej maće a warjak spěwa. W horncu taje lód. Nětko mam šěsć hodźin chwile so trochu wočerstwić, předewšěm tež wjele pić a so na jutřiši dźeń derje přihotować. Rady bych dźesać hodźin abo dlěje wotpočował a spał, lědma pak sej wusnyć zwěrju. Přetož hdyž sej zaležu, je wšo podarmo. Nimo toho wjerća so wšě mysle wokoło jutřišeho dnja. Wječor napoł jědnaćich so zhrabam, wozmu přihotowany lód z předstana a zaswěću warjak. Z prěnjej horcej wodu zwohrěwam mojej termosowej bleši. Potom syda čaj a kakaw. Jědź njedóstanu do žołdka. Čas so minje, ale hišće njeje měsačk zeschadźał. Skónčnje mam tež wobě bleši napjelnjenej. Nětko dyrbju so zwoblěkać. Na zbožo sym we wuskim stanje sam, najebać toho pak njeje wěc tak cyle jednora. Zwoblěkam sej wšo, štož mam k dispoziciji. Hdyž mam skónčnje tež hišće nachribjetnik, kotryž je nětko skoro prózdny, spakowany, swěći wonka měsačk hižo cyle jasnje. Mój planowany start je wo poł hodźiny pozdźišo, mam pak tola hišće dosć časa. Wo wjele wažniše je prašenje, hač budźe móc za telko hodźinow dosahać.