Před štwórć lětstotkom je wušoł 2. nakład „Serbska poezija Kito Lorenc“. Mjeztym je basnik stotki serbskich a němskich basnjow a spěwne teksty napisał kaž tež basnje druhich do serbšćiny a němčiny přełožił.
Nětko předleži we woblubowanym rjedźe Serbska poezija 3., změnjeny a dopjelnjeny nakład, kiž da nazorny a wokřewjacy dohlad do serbskeho basniskeho tworjenja Kita Lorenca. »Myslowe kuzło, melancholiska jěrosć, šćipata ironija kaž tež rymowa a rytmiska mnohobarbnosć so zhusća pola njeho do najzrališeho a najskutkownišeho wuraza serbskeho `hic et nunc`.« (Christian Prunitsch)

Čitanski wurězk

Kito Lorenc
Brězow

Pozdźe hišće raz won: před korčmu
město rozbuchny, ze swětłom hasny
hwězdy, změrom, daloko cuzych
wójnow. Zaso nutř, hdyž radio

hrać přesta, poslednje powěsće: žadyn
karan hižo najebać rjane słowa.
Stara Němčkowa, tsekajo-dzekajo
w horjanskej narěči, z kocorom pod pažu

schody horje. Wjeska so čapny, wusny
podłu rěčki stulena k hrodźišću.
Mjez pluskotom nad kamuškami, koruškami
jenož chłódny dych pstruhow

zespody mosćika. Dompuć přez rosojte
niwy, po zamknjenych hłójčkach
mlóčow. Z hajkow, w lisću młodych lět
šepot sparny, hrono nócneho wětra