Čim starši čłowjek bywa, ćim jasnišo zhladuje na dźěćatstwo. Widźi před sobu nana a mać, wšědny dźeń, radostne wokomiki a struchłe podeńdźenja, wšo to, štož je so do rozuma a wutroby zašćěpiło. Před 25 lětami su serbscy awtorojo wo tym z wulkim wuspěchom pisali. Wudaće „Naš nan a naša mać“ je dawno wupředate. Na nju nawjazuje nowa zběrka, kotruž je Marka Maćijowa pod titulom „Widźu nana, widźu mać“ wudała. W njej je zjednoćene sydom staršich přinoškow wo nanje a maćeri a wosom nowych. Před čitarjom so wupřestrěwa wobraz nimale cyłeho 20. lětstotka, w kotrymž serbske dźěći a młodostni w jara wšelakich socialnych, swójbnych a narodnych wobstejnosćach wotrosćechu. Tež po swojim charakterje su přinoški rozdźělne, njemóžemy je přez jedne kopyto bić. W kóždym padźe pak su zajimawy a čućiwy wotsćin z časa dźěćatstwa jednotliwca, kiž so serbskemu čitarjej ze zběrku wotewrja.

Awtorojo tekstow su: Křesćan Krawc, Jan Cyž, Jurij Brězan, Pětr Malink, Jan Wornar, Jurij Krawža, Jurij Koch, Beno Budar, Alfons Wićaz, Marko Grojlich, Benedikt Dyrlich, Róža Domašcyna, Lenka, Jěwa-Marja Čornakec, Měrka Mětowa