»Njeje knihi, kotraž by hłubšo kulturu mnohich ludow wobliwowała hač biblija. Je spjata tež z wuwićom słowjanskeje a serbskeje kultury.« Tak pisa monsignore Měrćin Salowski w swojim předsłowje noweho wudaća Swjateho pisma. Mjez 1966 a 1976 bě Swjate pismo posledni raz wušło, a to w štyrjoch jednotliwych knihach a w tehdy najnowšim serbskim přełožku 15 duchownych, studentow teologije a rěčespytnikow. Na zakładźe tehdy ćišćanych knihow je so wot srjedź lěta 2005 wšón tekst dokładnje znowa čitał, přehladał a zwuporjedźał. Dźiwało je so při tym na přehladnosć a čitajomnosć teksta a na přirjadowanje přispomnjenjow pod nim. Mjeztym wušły nowy Prawopisny słownik hornjoserbskeje rěče je dał směrnicu za rěčne přehladanje.
Přidatnje wuhotowało je so Swjate pismo z pisanymi wobrazami ze Swjateho kraja. Pod kolumnu »Přidawki« namakaja so nětko wuběr mjenow a zapřijećow, 12 kartow, měry, wahi a pjenjezy kaž tež zapis wšěch přełožowarjow.