Tak mjenuje Měrana Cušcyna swoju druhu zběrku, dypki jako podawki, wokomiki, stejišćo, mězniki, blečk abo špak. Awtorka pyta to njewšědne we wšědnym. Dožiwjenja zašłych lět, dopomnjenki z dźěćatstwa, tworjace wuměłstwo, serbske literarne herbstwo měšeja so do jeje refleksijow. Měrana Cušcyna drasći je do wšelakorych formow, wot modernych hač do balady a w serbskej lyrice dotal njeznateho haiku, z Japanskeje pochadźaceho a přeco znowa fascinowaceho. Dypki sadźeja překwapjace akcenty.
Basnje a krótkoproza Měrany Cušcyneje wužaduja a wabja do zamyslenja.