Titl knihi wabi do pućowanja, móžeš so z awtorom podać na bliske šćežki, ale tež na daloke puće. Štóž awtora znaje, pak hnydom wě, zo smě wočakować knihu z historiskimi podeńdźenjemi wopisowaneje kónčiny, wšojedne, hač je runje w domiznje, w serbskich wjeskach, abo hač je w druhich kónčinach Němskeje, w susodnych krajach abo dalokim wukraju. Wšudźe, hdźež bě Alfons Frencl po puću, je namakał zwisk stawiznam serbskeho ludu abo k něhdyšim słowjanskim korjenjam. Hdyž steji awtor při łužiskich rěkach, da je w myslach při žórłach tutych, při wjeskach po woběmaj bokomaj rěki, powěda wo tam bydlacych ludźoch, wo historiskich zajimawostkach, haj samo najmjeńšu rěčku spleće ze stawizniskimi podawkami. Stawizny z blišeje a dalšeje wokoliny su hnujace, wabja čitarja, sej k wopisowanym městnam dojěć a tam sam slědźić za podawkami. Rozmyslowanja wo serbskosći, wo serbskej rěči a narodnosći prjedy a dźensa će zaso do reality zwjedu, a sam so prašeš, kak budźe tu wupadać po nami.

Čitanski wurězk z knihi »Daloko preč a cyle blisko«

Podłu Vltavy

Kraj bohaty na stawiznach a tradicijach.
Daloki bě puć z Łužicy na šulu.
Klóšterski abt smědźeše so mjenować
„ryćer ze Zdźěrje“.
Na kromje Blanskeho lěsa leži Český Krumlov. Dwójna sekla rěki a móhłrjec dramatiska krajina wučinitej njezaměnliwy wobraz tohole města. Na zornowcowym skalisku nad lěwym brjohom Vltavy zběha so do wyšiny mócny hród. Na napřećiwnym boku wuruna wobraz silueta gotiskeje cyrkwje z wysokej wósomróžkatej wěžu.
Český Krumlov ze serbskimaj wočomaj. Najprjedy jónu ničo druhe hač zašmjatk wuskich hasow a ćichich kućikow. W Hornjej ulicy dom čo. 152 njezmyliš. Napadnje přez wysoke swisle z rězbarskej wozdobu na wjeršku. Znutřka w přizemju wulke wjelbowane wjerchi.
Z jednym słowom: Po wobnowjenju kaž znowa narodźeny dycha duch časa, budźi předstawu wo dobje a žiwjenju baroka. Za Český Krumlov, kiž steji ze swojim architektoniskim ansamblom na UNESCO-lisćinje swětoweho kulturneho herbstwa, snano nic runjewon něšto smjerć wosebite. Ale wostańmy tule před bywšim Collegium jesuiticum z lěta 1588 chwilu stejo. Je dołho jow, znajmjeńša třista lět, zo tu serbscy hólcy nutř a won chodźachu. A z wjelbowanych woknow je zawěrno někotry raz dźěsćowske wóčko tež styskliwje zhladowało přez třěchi města do směra, w kotrymž so Vltava dale k Budějovicam z wočow zhubja. Tamni, w Chomutovje abo Jindřichovym Hradecu, mějachu bliže do domizny. Z Łužicy hač sem su bjezmała třista kilometrow. W najlěpšim padźe z konjacym zapřahom sy dobry tydźeń po puću był.