Adolf Černý (1864–1952), česki spěchowaŕ a dobrośel Serbow, jo statkował ako literarny historikaŕ a ludowědnik spómóžnje na pólu serbskeje kultury. Až jo wón był teke basnikaŕ a až jo pód pseudonymom Jan Rokyta w swójej domowni wěcej ako 20 zběrkow wudał, jo w Serbach mjenjej znate. Někotare z jogo basnjow su Jakub Bart-Ćišinski, Mina Witkojc a Ota Wićaz do serbšćiny pśenjasli. Te basni a pokazki z Černowych pśebasnjenjow českeje poezije 19. stolěśa do serbšćiny pórucyju zajmowanemu cytarjeju doglěd do wuměłskego źěła českego pśijaśela našogo luda.

Pokazka

Wjacor

Napłošeń do nutśka góle
padnjo słyńcko z wjacora,
až se góla šćana zdašo,
kaž ze złotom pólata.

Štomy, kenž we góli nutśi
juž se běchu zajśmili,
słyńcka prugi wobgłaźichu
ze slědnymi póškami.

We kronach, źož wětš jo šumjeł,
jo se měr nět zacował.
Na štomach jan błyšć jo sćicha
wjacornego słyńcka grał.

Padnu tek na lico starkeg’,
kenž pśez gólu źěšo dom.
Starki wusta, wutrě coło,
zaglěda se za słyńckom ...

(přeł. M. Witkojc)