Ludowe spiwy, gronka z ludu a kjarliž w slěpjańskej narěcy namakajo zajmowany pśijaśel rěda sp w doněntejšych zešywkach. Z tym zešywkom pak – a to jo tšojenje – mamy cełe wudaśe w slěpjańšćinje z pjera Rowniskeje Rože Šenkarjoweje, woblubowaneje redaktorki n. w. dolnoserbskego rozgłosa a kantorki »Rowniskich głosow«. Wjele cytarjow jo se zawěsće južo zaspiwało abo słyšało spiwy na jeje teksty. Wóna jo pisała za źiśi, balady a wjele basnjow wó rědnosći nejblišeje domownje a pśirody, wó wósuźe krajiny a luźi Slěpjańskeje wósady, pśed wócyma stawnje se bližece wuglowe jamisko.
Wudaśe dajo doglěd do twórjenja awtorki wósebnje w zachadnem połtera lětźasetku.

Měnjenje čitarki ke knize

»Zanurješ-li so do poetiskich twórbow Rože Šenkarjoweje, wunurja so holanska duša ze zwobraznjenja přirody, krajiny a žiwjenja wobydlerjow. Awtorka přeprošuje čitarja hnydom w prěnjej basni ‚na ten gólski puć‘ – na tón holanski puć w Slepjanskej narěči. Tež wšě dalše twórby su hač na jednu němsku w slepjanšćinje wozjewjene, štož je zdobom žadnostka w serbskej literaturje a pokročuje wozjewjenje spisow Hanza Nepile, Hantša-Hana abo Slěpjańskeje cytanki dr. Hynca Rychtarja [...].« (Měrana Cušcyna)