Mato Kosyk jo ten wosebnjejšy wšych dolnoserbskich literatow. Ze swojim tworjenim jo wažne gałuze dolnoserbskego pismojstwa rozwijał. Nejpłodnjejšy cas jogo basniskego tworjenja su byli lěta pśed jogo wudrogowanim do Ameriki, lěta Wjerbańskeje źěłarnje (1877–1883). Tencas jo won mjazy drugim pśisamem połtśeśa sta kjarližam nowe, to groni poetiske woblico dał. Wozjawjone su w rewiděrowanych spiwarskich »Serbske Duchowne kjarliže« (1882). Swojo sobuźěło pśi toś tych spiwarskich jo Kosyk sam měł za wuznamny wobcerk swojogo basniskego tworjenja. Z amerikańskeje daloknosći suźi 1898, až změjo z tym trajnu »cesć we wustach serbskich namšarjow«. Teke ze źinsajšnego glědanišća su jogo wobźěłanja a pśebasnjenja staršych kjarližow wuznamne za dolnoserbsku literaturu a za wuwiśe dolnoserbskeje pisneje rěcy. Toś stej wudawarja Kosykowu choralnu poeziju do dweju połzwězkowu 3. zwězka jogo cełkownego wudawka zebrałej. 2004 jo slědował połzwězk 3.2. Prědna zebranka złožujo se na pěsnjarjowy rukopis, kenž jo se z pśigodu wuchował.