Toś ta zběrka roźoneje Gornoserbowki se z »końcom« chopijo a ze »zachopjeńkom« skońcyjo. Jeje basni-błudniki (za)wjedu do dolin a na wušyny luźecych pośěgow a zacuśow, do serbskego žywjenja a basniskego tworjenja. A k tomu wšomu ju pognuwa »muza muskeca«.

W kjarcmje

nic njejo
wšykno jo
naju wocy
naju smjejkotanje
naju ruce
naju pśijaśele
a blido jano
mjazy nama

Prědne knigły Lenki – bergarski se jej groni Christiana Piniekowa – snaź młogego pśechwataju, lěcrownož jo dostała 1. myto w literarnem wuběźowanju Załožby za serbski lud lěta 2001 a rownož su se jeje basni južo w Pratyji a Rozhlaźe wozjawili. Ceptarka a literarna wědomnostnica, kotaraž jo mjazy drugim slěźiła wo wěcejrěcnosći w serbskej literaturje 20. stolěśa, jo znata ako recensentka a wudawarka rěda „Serbska źiwadłowa zběrka“ a basnjow Miny Witkojc „Echo aus dem Spreewald“ w rěźe „Die sorbische Bibliothek“. Ze swojskeju zběrku co něnt zawjasć k cytanju a cowanju ...