Casnik jo južo wušej połtera stolěśa glědałko politiskego, socialnego a narodnego, se wě teke rěcnego wuwiśa Dołojcnych Serbow, mogali samo groniś „woblico našogo luda“ (Jurij Koch).
W cytance namakajo kuždy něco po swojom šmeku:
zajmne powěsći ze serbskeje Łužyce, Nimskeje a ze swěta, wot politiki a gospodarjenja
powucne nabožne a swětne rozpominanja, wjasołe a gnujuce gronka a wulicowańka
žortne směški a grozne tšojenja, serbske powěsći a pśisłowa, take a wšake znatecynjenja
se wě serbsku rěc něgajšnu a nowjejšu, poetisku a ludowu, cuśniwu a jědernu
Prědny źěl wudopołnijotej pśedsłowo wudawarki a Casnikowa chronika 1848–1933, drugi źěl cytanki wudopołnijo nastawk dr. Anje Pohončoweje wo Casnikowej rěcy 1848–1933.